Ο κόσμος να χαλάσει,
ακόμη και τα πιο απίθανα γεγονότα να συμβούν,
ακόμη και τα πιο απίθανα γεγονότα να συμβούν,
δυο φαινόμενα δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν

και να επαναλαμβάνονται.
και το βιβλίο πάνω στην έκρηξη των Ιδεών.

Ή και το αντίστροφο.












Εκει ρόδια, κυδώνιαθεοί μελαχρινοί, θείοι και εξάδελφοιτο λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια·και πνοές απο τη ρεματιά ευωδιάζονταςλυγαριά και σχίνοσπάρτο και πιπερόριζαμε τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων,ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι !Εκεί δάφνες και βάγιαθυμιατό και λιβάνισματις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλακνίσες, τσουγκρίσματακαι Χριστός Ανέστημε τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του ΥΜΝΟΥΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ
Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι
Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ’ άλλους πλανήτες
Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ’ ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ’ αδερφός του