ΒΟΛΤΑ ΣΤ΄ΟΝΕΙΡΟ: Οκτώβρης

21/10/10

ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ

Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
στους πάγκους τους το μέλλον σου.

Γέμισε ο τόπος καταπατητές,
που μεταμφιεσμένοι σε σωτήρες
ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.

Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.

Σου σερβίρουν σε κονσέρβες
αποφάσεις που δε διάλεξες.

Ψάχνουν μεθοδικά
να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα,
σαν νυχτερίδες,
στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.

Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου,
υπεράσπισέ τα.

Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.

Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.

Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο
και κάθισε ν΄ απολαύσεις τ΄ άρωμά τους.

Α! Κι αν θέλεις μην ξεχάσεις πως
υπάρχουν πάντα κάποιοι

που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!

Αλκυόνη Παπαδάκη «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή»

1/10/10

Ποίημα του Οκτώβρη

Τα γενέθλιά μου ξεκίνησαν με το νερό -
πετούμενα
κι όλα τα πετούμενα των φτερωτών δέντρων
ταξίδευαν το όνομά μου
πάνω από τις φάρμες και τα λευκά άλογα

Κι εγώ ξύπνησα ένα βροχερό φθινόπωρο

Και περπάτησα έξω
στην μπόρα όλων των ημερών μου

Ενα σμάρι κορυδαλλοί σ' ένα σύννεφο που κυλούσε
κι οι θάμνοι στην άκρη του δρόμου γεμάτοι τιτιβίσματα κοτσυφιών
κι ο ήλιος του Οκτώβρη καλοκαιρινός στον ώμο του λόφου.

Εδώ το κλίμα ήταν ήπιο κι οι τραγουδιστές γλυκείς
όταν ξάφνου φάνηκαν το πρωί εκεί που τριγυρνούσα
κι άκουγα τη βροχή να στίβει τον άνεμο, τη ριπή, το κρύο
στο δάσος πέρα εκεί κάτω.
Ξεπλυμένη βροχή πάνω στο λιμάνι που αχνόσβηνε
και στη θαλασσόβρεχτη εκκλησία
στο μέγεθος σαλιγκαριού με τις κεραίες ορθωμένες μες στην ομίχλη
και το κάστρο καφετί σαν κουκουβάγια

Μα όλοι οι κήποι της άνοιξης και του καλοκαιριού
άνθιζαν ανάμεσα σε φανταστικές ιστορίες
πέρα από την επικράτεια
και κάτω από το σύννεφο γεμάτο κορυδαλλούς.

Εκεί θα μπορούσα να καμαρώνω τα γενέθλιά μου ακόμα
μα ο καιρός άλλαξε.
Τράβηξε μακριά από τη χαρμόσυνη πατρίδα

Κι ο άλλος αγέρας κι ο γαλανός αλλαγμένος ουρανός

άφησαν να κυλήσει ξανά εκεί κάτω ένα θαύμα καλοκαιριού

με μήλα, αχλάδια και κόκκινα μούρα.

Κι είδα στην αλλαγή τόσο καθαρά
ενός παιδιού τα ξεχασμένα πρωινά
σαν περπατούσε με τη μητέρα του

ανάμεσα στις παραβολές του ηλιόφωτου,
τους θρύλους των πράσινων παρεκκλησιών
και τους διπλοειπωμένους αγρούς της νηπιακής ηλικίας,

που τα δάκρυά του έκαψαν τα μάγουλά μου
κι η καρδιά του σκίρτησε στη δική μου.

Τούτα ήταν τα δάση, ο ποταμός κι η θάλασσα,

εκεί που ένα παιδί

στο φιλήκοο καλοκαίρι
ψιθύρισε
την αλήθεια της χαράς του
στα δέντρα και τις πέτρες και τα ψάρια του αλμυρού νερού.

Και το μυστήριο τραγουδούσε ολοζώντανο ακόμα
μες στο νερό και το τιτίβισμα των πουλιών.
Κι η αληθινή χαρά του πολύχρονου παιδιού
τραγουδούσε φλεγόμενη στον ήλιο.

Κι εκεί θα μπορούσα να καμαρώνω τα γενέθλιά μου ακόμα.

Είθε η αλήθεια της καρδιάς μου

να τραγουδηθεί ξανά και του χρόνου.

Dylan Thomas

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
αγαπημένος,
γενέθλιος μήνας