Φθινοπωρινή βόλτα

" To φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη,
όπου κάθε φύλλο είναι κι ένα λουλούδι."
Albert Camus

Αυτή η βόλτα στο όνειρο

είναι
ένας μικρός απολαυστικός περίπατος στην εξοχή

Ο ήλιος του φθινοπώρου κι η σαμιώτικη γη
γέμισαν την αγκαλιά μου με τα καλούδια τους.
Κυκλάμινα και καρπούς δέντρων,
τσαμπιά σταφυλιών που ξεχάστηκαν,
κάστανα και ρόδια,
βελανίδια και κυπαρισσόμηλα για διακόσμηση ,
ξερά πλατανόφυλλα για ζωγραφική .
Η χαρά των αισθήσεων,
τραγούδια του αγέρα και μυρωδιές νοτισμένης γης,
παιχνίδια με το φως, μικρές στιγμές του ήλιου,
χρώματα και αποχρώσεις,
ένα μαγικό καλειδοσκόπιο

Ένας μικρός περίπατος στην φύση με δώρα του φθινοπώρου,
αρμονία και απόλαυση !!


Σας στέλνω την καλημέρα μου
και μια φθινοπωρινή μπαλάντα (χειροποίητη)

Ο Ρωμιός

Ό Ρωμηός

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

ΤΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Τι μπορεί να προσφέρει, αλήθεια,
ένα κίτρινο φύλλο
που θέλησε
να πάει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού ;
Μπορεί ....
Μπορεί να μάθει το ποτάμι να ονειρεύεται.

-Αλκυόνη Παπαδάκη-

Τα γιασεμιά των ποιητών

ακουαρέλες - φωτογραφίες - video : Αθηνά Π.Κ.

Μ΄ένα ματσάκι ανθισμένα γιασεμιά
δεμένο με πολύχρωμες κλωστίτσες
και
στιχάκια ποιητών και τραγουδοποιών


καλωσορίζω τον μήνα που ΄ρθε,
τον αγαπημένο γενέθλιο Οκτώβρη
κι
εύχομαι
σ΄ όλους τους φίλους και επισκέπτες
τούτης της σελίδας
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!!!

ΑΝΘΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥΑΡΕΛΕΣ

φωτογραφίες - ζωγραφική : Αθηνά Π.Κ.

από την σειρά φωτογραφιών * ΑΝΘΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥΑΡΕΛΕΣ *

το σπίτι με τα περιστέρια

Μεσημέρι ήρεμο.
Περνώ διακριτικά κι αθόρυβα μπροστά από σπίτια και αυλές,
ησυχία, το χωριό κοιμάται.
Μια παλιά νοικοκυρά ρίχνει με το μπακράτσι νερό στο τσιμέντο της αυλής.
Εκείνο τσιτσιρίζει, όπως το λάδι στην κατσαρόλα και στεγνώνει γρήγορα.
Περπατώ ….

Επί τέλους έφθασα.

Το είχα δει το σπίτι, σε μια φωτογραφία της Αθηνάς.
Καλά, η Αθηνά, έχει μεράκι σ΄αυτά, δεν τραβάει φωτογραφίες, δημιουργεί ποιήματα – εικόνες.
Όταν είδα τη φωτογραφία, δεν ήξερα ποιό είναι το σπίτι, ούτε κι η Αθηνά θυμότανε σε ποιά γειτονιά.
Αλλά, το ανακάλυψα.
Εγκαταλελειμμένο στη φθορά του χρόνου, με παράθυρα που χάσκουν, στόματα θαρρείς που θέλουν να πουν πολλά, αλλά σωπαίνουν, μη χαλάσουν τη στασιμότητα των άδειων δωματίων.
Να το σιδερένιο κρεβάτι με τα σχέδια από νίκελ, μα τα περιστέρια, πού είναι τα περιστέρια;
Στη φωτογραφία της Αθηνάς, υπήρχαν και δυο περιστέρια κι ίσως για αυτό κι εκείνη αποθανάτισε τη στιγμή.
Μοιάζανε σαν να ήταν ένοικοι πραγματικοί του σκηνικού ή σαν ένας παλιός πίνακας κεντητός πισωβελονιά, μπορεί και κάτι από έργο του Τσαρούχη ή του Φασιανού.
Τα περιστέρια καθότανε στο κάγκελο του κρεβατιού και κοίταζαν τον απέναντι έρημο ασβεστωμένο τοίχο …
Περίμενα μήπως και φανούνε, αλλά τίποτα.
Κάτι μου έλεγε ότι το΄χουνε κάνει σπίτι τους και κουρνιάζουν εδώ.
Ρίχνω τη ματιά μου παραμέσα.
Ένα σερβάν, δεκαετίας του 50, με μισοσπασμένο τον καθρέφτη (ο καθρέφτης σίγουρα ήταν σχέδιο συννεφάκι, με τρεις καμπύλες - δύο μικρές και τη μεγάλη στη μέση). Οι τοίχοι λουλακί, ξεθωριασμένοι πιά, όπως και τα κάδρα, που αμυδρά μπορείς να ξεχωρίσεις ένα πλοίο, μια ωραία κοπέλα, ένα ανθοδοχείο με λουλούδια.

Μεσημέρι ακίνητο.

..… και τα πορτοκαλί λουλούδια της περικοκλάδας στο ακατοίκητο σπίτι ανθίζουν κόντρα στην εγκατάλειψη, ίσως γιατί τους φτάνει το νεράκι του Θεού και το ευλογημένο χώμα του νησιού.

Απόσπασμα από την στήλη «όσα δεν είπαμε» της Κούλας Καραμηνά-Πόθου
στην εφημερίδα ΟΙ ΡΙΖΕΣ ( Ιούνιος 2011)

Την ευχαριστώ πολύ